Je wordt geboren

Voordracht
MAURITS DE BRUIJN

Je wordt geboren

Je wordt geboren. Het hoofd komt eerst, je moet maar zien wat je daar verder mee doet. Er zijn ook anderen.

Vrienden zitten in hun eigen levensfase die met de jouwe samenkomt. Zij vermenigvuldigen je leven, en reflecteren het.

Je hebt lief. Je vraagt je af hoe dat moet. Je doet wat je in films hebt gezien, wat je denkt dat goed is. Je hebt seks.?Je ontbijt iedere dag met een ei. Ontbijten duurt veertien minuten.?Je hebt problemen, sommigen zeggend dat dat leven is.

Je kijkt om je heen, ziet anderen oud worden. Veertig en dronken is iets anders dan twintig en dronken. Je zet ze op hun plek, dat is wat je kunt doen. Ze wegzetten als oude mensen. Je kleding zit nog ruim, je gezicht is nog helder. Jij hoeft je geen zorgen te maken

Vanaf dat moment ben je twee mensen. De een die te oud is voor wat hij doet en de ander die dat niet ziet. Want dat gebeurt. Je vermenigvuldigt jezelf gedurende je leven. Elke keer dat je de spiegel inkijkt gaat degene die terugkijkt ook leven, maar je behoudt hetzelfde lijf.

Dat lijf, dat lijf duurt maar even. Dat is meer een pesterij dan een geschenk. Je lijf is als muziek die je even doet geloven dat je alles kunt. Het duurt drie minuten, tweeƫnvijftig seconden.

Je voelt je misschien oud, maar bent het nog niet. Dat vertellen anderen je. Je voelt je alleen maar ouder. Je broek zit ook te strak. Eigenlijk zit alles al jaren te strak en alle stof schuurt over je lijf, kan elk moment knappen.

Dan komen de jaren waarin je je jong voelt. Ineens, alsof je je nog nooit te oud hebt gevoeld. Je loopt snel en kijkt scherp, je besluit dat een zonnebril ook goed staat als de zon niet schijnt. Je hebt besloten niet langer naar beneden te kijken naar dat lijf.

Vanaf dat moment begin je te weinig te eisen van jezelf.

Je vraagt je af wat je net hebt gezegd. Misschien was het niets. Het duurde zes seconden. Je kijkt om je heen en ziet plastic bloemen staan op een kabinet. Je herkent die dingen niet.

Laat de dood maar komen.

Het leven bespreken. Dat is onmogelijk, want we zijn het. Als je iets leest, betekent dat het oud is. Dat je iets zegt, betekent dat het voorbij is.

Origineel gepuliceerd als een voordracht in de Wintertuin 2010

Tekst door Maurits de Bruijn